امروزه یکی از مهمترین خانواده داروها، آنزیم ها هستند. در جدول زیر تعدادی از این داروها مشخص شده اند:
یکی از مشکلات آنزیم ها به عنوان دارو این است که آنزیم ها به دلیل بزرگی نمی توانند وارد سلول ها شوند. برای رفع این مشکل راه حل های مختلفی بکار می رود. یکی از این راه حل ها، متصل کردن مولکول هایی به آنزیم ها است که باعث می شود این آنزیم ها اختصاصا وارد سلول بخصوصی شوند. برای مثال برای وارد کردن آنزیم ها به سلولهای کبدی، به آنها بتا گالاکتوز متصل می شود. این عمل باعث میشود که آنزیم از طریق بتا گالاکتوز، به رسپتورهای خاصی که در سطح هپاتوسیت ها قرار دارند، متصل شود و به روش اندوسیتوز وارد سلول شود. همچنین می توان به آنزیم ها آنتی بادی های منوکلونال بر علیه رسپتورهای سطح سلول ها متصل کرد تا آنزیم ها بتوانند از طریق رسپتورها به سلولهی مورد نظر وارد شوند.
هیپو گزانتین فسفو ریبوزیل ترانسفراز: این آنزیم در درمان “سندروم لش نیهان”، بصورت وریدی تزریق می شود. آنزیم هیپوگزانتین-گوانین فسفو ریبوزیل ترانسفراز گوانین و هیپوگزانتین را به ترتیب به GMP و AMP تبدیل می کند. فقدان این آنزیم در بدن منجر به به تجمع گوانین و هیپوگزانتین در سلول ها می شود در نتیجه مقدار اضافی گوانین بوسیله آنزیم گوانین دآمیناز و مقدار اضافه هیپوگزانتین به وسیله آنزیم گزانتین اکسیداز به گزانتین تبدیل می شود و گزانتین نیز به نوبه خود به اسیداوریک تبدیل می شود افزایش مقدار اسید اوریک در بیماران فاقد آنزیم HPGRT منجر به بروز علائم نقرس (gout) می شود. افزایش مقدار هیپو گزانتین و گوانین در سلول های عصبی باعث بروز آسیب های ذهنی و روانی مختلفی می شود که علائم فوق در مجموع “سندروم لش نیهان” نام دارد. تزریق وریدی این آنزیم، برای درمان سندروم لش نیهان به کار می رود.
آنزیم آدنوزین د آمیناز (ADA): این آنزیم باعث د آمیناسیون آدنوزین و تبدیل آن به اینوزین وداکسی اینوزین میشود. آنزیم فوق در بیماران مبتلا به نقص ایمنی شدید (SCID)، وجود ندارد. آدنوزین اضافی از مسیرهای دیگری به محصولات مختلفی تبدیل میشود که تجمع این محصولات در سلولهای مختلف باعث بروز مشکلاتی میشود. آدنوزین در این سلول ها به dATP، داکسی آدنوزین و S- آدنوزیل همو سیستین تبدیل میشود و درنتیجه مقدار این متابولیت ها در پلاسما افزایش میابد. dATP بصورت آلوستریک عمل آنزیم ریبو نوکلئوتید ردوکتاز را متوقف میکند. در اثر توقف عمل این آنزیم میزان مولکول های پیش ساز لازم برای سنتز DNA در سلول کاهش میابد و سنتز DNA متوقف میشود. با تزریق آنزیم آدنوزین دآمیناز به این بیماران، میتوان آنها را درمان کرد.

ادامه مطلب »

۱- استامینوفن یکی از پرمصرف‌ ترین و رایج‌ ترین داروهای خانگی است که تقریبا در همه جا و به عنوان ضد درد و ضد تب مورد استفاده قرار می‌ گیرد.
۲- استامینوفن در دسته دارویی ضد تب و ضد درد طبقه‌ بندی می‌شود و از نظر شیمیایی در دسته مواد غیر سالیسیلات و از اجزای پارآمینوفل به شمار می‌‌رود. این دارو به شکل‌های متفاوت قرص، قرص جویدنی، شیاف،‌ قطره و محلول در بازار دارویی کشورمان وجود دارد.
۳- شاید بخواهید بدانید که استامینوفن چگونه عمل می‌کند. برای پاسخ به این سوال باید بدانیم که مصرف استامینوفن سبب مهار واکنش‌های دردزا در مغز می‌شود. خاصیت تب‌ بری دارو به دلیل مهار مرکز کنترل کننده گرما در هیپوتالاموس است. از استامینوفن همان‌طور که می‌دانید در تب یا دردهای خفیف تا متوسط استفاده می‌شود.
۴- مصرف استامینوفن مانند همه داروهای دیگر ممکن است عوارض جانبی داشته باشد. این عوارض شامل حساسیت، مشکلات خونی، عوارض دستگاه عصبی مرکزی مانند تحریک‌ پذیری و گیجی، مشکلات دستگاه گوارش مانند تهوع، استفراغ، درد شکمی و مسمومیت کبدی است.
۵- توصیه می‌شود بیمارانی که به کم‌ وزنی، بیماری کبدی و کلیوی مبتلا هستند، استامینوفن را با احتیاط مصرف کنند. تاثیر مصرف استامینوفن از نیم ساعت تا دو ساعت بعد از مصرف آغاز می‌شود و تا ۳ یا ۴ ساعت ادامه خواهد داشت.
۶- استامینوفن در کبد تجزیه شده و از راه ادرار دفع می‌شود.
۷- مصرف هم‌زمان داروی فنی‌ توئین، ریفامپین، کاربامازپین و الکل میزان اثر استامینوفن را افزایش می‌دهد، بنابراین باید از میزان کمتری استامینوفن استفاده کرد.
۸- اگر پزشکتان برای شما استامینوفن جدیدی تجویز کرده است، حتما آن را بجوید و برای کاهش علایم گوارشی، با غذا یا شیر مصرف کنید.
۹- بیش از مقدار تجویز شده مصرف نکنید تا دچار مسمومیت کبدی نشوید. مصرف دارو بدون نظر پزشک برای بیش از ده روز در بزرگسالان و بیش از پنج روز در کودکان ممنوع است. در صورت تب بیش از سه روز، تب بیش از ۳۹٫۸ درجه سانتی‌گراد و تب راجعه تنها با نظارت پزشک این دارو را مصرف کنید.
۱۰- در صورت مصرف بیش از حد استامینوفن و مسمومیت، بررسی سطح پلاسمایی دارو هر چهار ساعت و شستشوی معده و مصرف استیل سیستئین توصیه می‌شود.

منبع

۱- سفالکسین یکی از معروف‌ترین داروهای آنتی‌بیوتیکی است که با نام آن آشنایی دارید و احتمالا در قفسه‌های دارویی خانه‌ها، مقادیری تاریخ‌ گذشته یا نگذشته آن وجود دارد.
۲- این دارو در دسته سفالوسپورین‌ های نسل اول طبقه‌ بندی شده است و به شکل کپسول‌های ۲۵۰ و ۵۰۰ میلی‌ گرمی ویژه نوجوانان و بزرگسالان و به شکل شربت‌های ۱۲۵ و ۲۵۰ میلی‌ گرمی برای کودکان با تجویز پزشکان در داروخانه‌ها به فروش می‌ رسد.
۳- ساز و کار این آنتی‌ بیوتیک، مهار سنتز دیواره باکتری است به طوری که موجب عدم تعادل اسموتیک در آن می‌ شود.
۴- از سفالکسین در عفونت‌ های دستگاه تنفسی فوقانی، تحتانی، پوست، دستگاه ادراری و گوش میانی استفاده می‌ شود.
۵- مقدار مصرف این دارو در بزرگسالان ۵۰۰ میلی‌ گرم به صورت خوراکی و به فاصله هر ۶ ساعت و در کودکان ۲۰ تا ۵۰ میلی‌ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن و هر شش ساعت با تجویز پزشک خانواده است.
۶- داروی سفالکسین نیز مانند هر دارویی دارای عوارض جانبی است که بیش از همه دستگاه‌ های عصبی، گوارشی، ادراری، خون، پوست و تنفس را درگیر می‌ کند. شایع‌ ترین این علایم عبارتند از: سردرد، سرگیجه، ضعف، گزگز، تهوع، استفراغ، اسهال، بی‌ اشتهایی، کم‌ خونی، تنگی نفس و کهیر.
۷- در صورت حساسیت در برابر سفالوسپورین‌ ها از سفالکسین استفاده نکنید، همچنین تجویز این دارو در بچه‌ های کمتر از یک ماه نیز ممنوع است.
۸- اگر به پنی‌ سیلین حساس هستید، باید از سفالکسین با احتیاط استفاده کنید و مادران باردار و مادران شیرده نیز با توجه به توصیه پزشک خانواده و با احتیاط باید آن را مصرف کنند.
۹- تاثیر سفالکسین یک ساعت پس از مصرف در بدن آغاز می‌ شود و از طریق کلیه نیز دفع می‌ شود.
۱۰- پس از مصرف سفالکسین ممکن است دچار اسهال شوید که تقریبا طبیعی است، اما اگر این بیرون‌ روی شدید و ادامه‌ دار شد، دارو را قطع کنید و به پزشکتان اطلاع دهید.
۱۱- برای نابودی میکروب بیماری‌زا و نیز جلوگیری از عفونت‌ های دیگر باید دست کم دو هفته از این دارو استفاده کنید. بنابراین با برطرف‌ شدن علایم عفونت این دارو را قطع کنید.
۱۲- در صورت بروز علایم گوارشی سفالکسین را همراه غذا مصرف کنید.
۱۳- در صورت مصرف بیش از حد سفالکسین، به نخستین مرکز درمانی مراجعه کنید.

منبع

متادون یک داروی مخدر تسکین دهنده درد مشابه مورفین می باشد. همچنین علائم برگشتی در افراد معتاد به هروئین یا سایر داروهای مخدر را کاهش می دهد. متادون از خانواده مواد شبه افیونى است و بیشتر در درمان وابستگى به سایر شبه ‌افیونى‌ها نظیر هروئین، کدئین و مورفین کاربرد دارد.

به گزارش پزشکان بدون مرز، متادون یک داروی مخدر تسکین دهنده درد مشابه مورفین می باشد. همچنین علائم برگشتی در افراد معتاد به هروئین یا سایر داروهای مخدر را کاهش می دهد.

متادون یک شبه افیونى (اپیوئید) مصنوعى است، یعنى از مواد شیمیایى در آزمایشگاه به دست مى آید. سایر شبه افیونى‌ها یا طبیعى هستند مانند مرفین و کدئین که فرآورده‌هاى طبیعى بوته خشخاش هستند و یا شبه ‌افیونی هاى نیمه‌ مصنوعى هستند مانند هروئین، که مرفینى است که به طریقه شیمیایى پردازش شده است. (دى استیل مورفین)

متادون در طى جنگ دوم جهانى در آلمان ساخته شد و اولین بار براى تسکین درد به کار رفت. درمان با دوز نگهدارنده متادون که از بروز علائم ترک تریاک جلوگیرى کرده و تقاضاى آن را کاهش داده و یا از بین مى‌برد، براى اولین بار در سال‌هاى ۱۹۶۰ برای درمان اعتیاد به این ماده متداول شد.

استفاده از دوز نگهدارنده متادون به تنهایی منجر به معالجه فرد معتاد نمى شود، بلکه به عنوان جزئی از  فرآیند درمان معتادان  به مواد افیونی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این افراد از حمایت هاى طبى و اجتماعى لازم براى تثبیت و بهبود زندگى بهره مند و تشویق مى شوند مادامى که این دارو در مورد آنها موثر است، به درمان ادامه دهند.

بیشتر کسانى که متادون برایشان تجویز مى‌شود، براى وابستگى به  مواد افیونى ها تحت درمان قرار گرفته اند. این افراد شامل کسانى هستند که به داروهاى غیر قانونى مانند تریاک و هروئین و داروهاى تجویز شده توسط پزشک نظیر کدئین، وابستگى پیدا کرده‌اند. افراد معتاد به مواد شبه افیونى هاى کوتاه اثر مانند هروئین باید متادون را به طور منظم دریافت کنند، تا از بروز علائم ترک جلوگیرى شود.

ادامه مطلب »

درد و التهاب ناشی از پیچ خوردگی گردن، دررفتگی زانو، یا ضربه خوردن سایر اعضای بدن، همراه با یکدیگرند. اما منشا درد و التهاب با یکدیگر متفاوت است و داروهای جداگانه ای برای درمان هریک وجود دارد. مثلا کدئین (Codeine) مسکن نیرومندی است که برای درمان دردهای فرساینده به کار می رود، درحالی که کورتیزون و استروئیدهای وابسته به آن از داروهای موثر ضد التهاب هستند که برای درمان آرتروز و سایر دردهای فلج کننده مصرف می شوند.

برای دردها و التهاب های خفیف، معمولا از یکی از داروهای موسوم به NSAID یا داروی ضد التهاب غیر استروئیدی(nonsteroidal anti-inflamatory drug) استفاده می شود.

مهمترین داروی NSAID، آسپرین یا استیل سالیسیلیک اسید است که کاربرد آن به سال های ۱۸۰۰ بر می گردد. از زمان اپیکور در ۴۰۰ سال پیش از میلاد، معلوم بود که جویدن پوست شاخه های نازک بید در کاهش تب موثر است.

در سال ۱۸۲۷، ماده فعال موجود در پوست درخت بید، به صورت یک ترکیب آروماتیک به نام سالیسین شناسایی شد که در اثر واکنش با آب (هیدرولیز) به سالیسیل الکل و سپس در اثر اکسایش به سالیسیلیک اسید تبدیل می گردید.

ادامه مطلب »

مشاهدات روی ۴۱۴۶ زن مبتلا به سرطان سینه نشان می‌دهد، کسانی که در دوره‌ای پس از تشخیص بیماری آسپرین مصرف کرده‌اند، احتمال کمتری در بازگشت بیماری دارند و میزان زنده ماندن آنها نسبت به کسانی که آسپرین مصرف نکرده‌اند، بیشتر است. این نتایج، حاصل تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده از افرادی است که در مرحله ۱، ۲ یا ۳ سرطان سینه بین سالهای ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۲ قرار داشته و آسپرین مصرف می‌کرده‌اند.

این افراد طی ۳ دهه در مطالعاتی که به وسیله ۲۳۸ هزار پرستار در آمریکا دنبال شد، شرکت داشته‌اند. شرکت‌ کنندگان تا زمان مرگ یا رهایی از سرطان تحت نظارت قرار داشتند و این نظارت ‌ها تا سال ۲۰۰۶ ادامه یافت. در طول این مدت ۳۴۱ زن دچار مرگ و ۴۰۰ نفر دیگر به گسترش مرض مبتلا شدند یا بیماریشان عود کرد.

ادامه مطلب »

تتراسایکلین ها آنتی بیوتیک هائی طبیعی هستند که از قارچها تولید می شوند. در طبیعت اکسی و کلر تتراسایکلین وجود دارند. همچنین در لابراتوار بصورت نیمه ساختگی رولی تتراسایکلین، داکسی سایکلین و متاسایکلین را از تتراسایکلین که خاصیت اصلی درمانی را دارد سنتز شده است.

تتراسایکلین ها آنتی بیوتیکهایی وسیع الطیف هستند و بر روی باکتریهای گرم + و گرم – و تا حدودی مایکوپلاسماها و برخی از قارچها تاثیر دارند.

مکانیسم اثر آنها به این صورت است که در پروتئین سازی باکتریها اختلال ایجاد کرده (با تاثیر بر روی ریبوزومهای باکتری) و مانع از رشد و تکثیر آن می شوند. (باکتری استات هستند.)

تتراسایکیلین ها آنتی بیوتیکهای باکتریواستاتیک با طیف اثر گسترده هستند که امروزه به دلیل افزایش مقاومت میکروبی مصرف آنها کاهش یافته است. با این وجود، این داروها همچنان درمان انتخابی عفونتهای ناشی از کلامیدیا (عامل بیماری تراخم، پستیاکوز، سالپنژیت، اورتریت و لنفوگرانولوماونروم) و ریکتزیا (عامل بیماری تب Q ) میکوپلاسما (اسپیروکت عامل بیماری LYME)، تب کوههای راکی و بروسلوز می باشند.

ادامه مطلب »